Czy katolik (katoliczka) może wziąc ślub z protestantką (protestantem)?

gods_design_for_marriage Kościoły bardziej tradycyjne (w Polsce zazwyczaj w swej nazwie noszą przymiotnik „ewangelicki”) są w tej sprawie przyzwalające. Nie wydaje mi się przy tym, by wynikało to z jakiejś głębi zrozumienia wspólnej z katolikami tożsamości. Raczej, niestety, wynika to z rozprężenia własnej dyscypliny kościelnej i niechęci do stawiania swym wiernym jakichś niewygodnych wymagań.

Kościoły mniej tradycyjne a bardziej wiążąco podchodzące do Biblii (nazywane często nurtem ewangelikalnym – np. Kościół Chrześcijan Baptystów, Kościół Zielonoświątkowy, Kościół Ewangelicznych Chrześcijan, Wolni Chrześcijanie i inni) zazwyczaj interesują się bardziej wiarą konkretnej osoby niż jej przynależnością wyznaniową. W związku z tym prezentują jedną z poniższych postaw. Różnice łączą się raczej z konkretnym Zborem niż całym wyznaniem:

  • Nie, nie mogą (wziąć ślubu). Powód: Biblia naucza, że w związek małżeński chrześcijanin powinien, o ile to od niego zależy, wchodzić wyłącznie z innym chrześcijaninem. Skoro większość katolików to osoby nienawrócone, a więc w sensie ścisłym nie są prawdziwie chrześcijanami, wiązać z nimi się nie należy. Pozostawanie osób nawróconych w kościele katolickim jest przez reprezentantów tego poglądu uznawane za rzucające cień na autentyczność owego nawrócenia.

  • Mogą, o ile katolik jest osobą nawróconą. Powód jest ten sam co powyżej. Zakłada się jednak, że skoro katolicy jednak nawróceni być mogą, to można trafić na autentycznie wierzącego katolika i wziąć z nim ślub. Szczególnie owo rozpoznanie nawrócenia uwiarygadnia związanie z jakąś katolicką wspólnotą odnowy w Duchu Świętym czy neokatechumenatem, które to grupy protestanci postrzegają jako zbliżone do protestantyzmu. Ta linia argumentacji jest jednak często eksploatowana ponad miarę, szczególnie przez zdeterminowanych na związek (zakochanych?) protestantów, którzy wskazując na fakt, iż określony katolik w ogóle w coś wierzy dowodzą przez to ich „nawrócenia.”

  • Mogą. Będzie to wspaniałe narzędzie ewangelizacji. Ta linia argumentacji w ogóle pomija pytanie (moim zdaniem najistotniejsze) o to, czy Bogu podoba się małżeństwo z osobą niewierzącą. Argumentuje się natomiast, że „będąc blisko” można mieć wpływ na niewierzącego (biblijnie; autentycznie) małżonka. Fakt, można. Ale bywa często na odwrót – „będąc blisko” niewierzący ochładza wiarę osoby wierzącej. Poczucie winy (wiem, że źle zrobiłem/-am wychodząc za nią/niego) często ostatecznie uspokaja się odcięciem od kościoła, który przypomina o Bożej perspektywie. Osoby, których małżonkowie nie przekonują się do wiary protestanckiej i jednocześnie są na tyle silne, by same sobie nie odpuścić, przechodzą naprawdę trudne chwile.

Ogólnie, próby łączenia pobożności ewangelikalnej z katolicką kończą się niepowodzeniem a czasem tragediami rodzinnymi. Oddany protestant ewangelikalny z obojętnym religijnie katolikiem będzie się czuł źle. Oddany protestant ewangelikalny z oddanym katolikiem to raczej bardzo rzadki przypadek – dla obu wiara jest istotna, i będzie z pewnością to powodem wielu napięć. Jedyny związek, który ma szanse dobrze funkcjonować, to obojętnych religijnie protestantów i katolików, którzy nie będą wnikać w sprawy wiary.

Mądrość to zdolność myślenia o skutkach swoich decyzji. Emocje zakochania opadną (bo zawsze opadają) i trzeba ze sobą normalnie żyć. Jak? Jednym z podstawowych skutków małżeństwa mieszanego są dzieci, które trzeba wychować w jakimś określonym kościele. Uważam, że postawa „jakoś się to ułoży” jest objawem głupoty a nie mądrości. Jeśli w ogóle w takiej mieszanej sytuacji się wiązać, takie sprawy należy definiować najlepiej jeszcze przed małżeństwem.

Warto również pamiętać, że kościół katolicki z okazji ślubu kościelnego (ekumenicznego – z reprezentantem innego wyznania) zobowiązuje swych wiernych do wychowywania dzieci w duchu katolickim. W związku z tym uważam, że najuczciwszym rozwiązaniem jest ślub w Urzędzie Stanu Cywilnego, który nie wymaga składania takich zobowiązań. To często budzi sprzeciw rodziny i ujawnia, co tak naprawdę dla małżonków jest priorytetem (oprawa wizualna ślubu czy składane obietnice).

Czasem również sytuacje takie skutkują nagłymi „nawróceniami” na protestantyzm strony katolickiej. Nie twierdzę wcale, że nie są nigdy autentyczne. Ale twierdzę, że należy zachować krytycyzm, bowiem nietrudno wskazać na prawdopodobieństwo niskiej, a nie wysokiej, pobudki takiej a nie innej decyzji.

M. Wichary

About these ads

Dodaj komentarz

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Twitter picture

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s